«سیمای آزادی» یکی از تلویزیون های ایرانی
است که از طریق ماهواره در سراسر دنیا پخش می شود. این تلویزیون
در واقع رسانه صوتی-تصویری سازمان مجاهدین خلق ایران است. در یکی
دو ماه گذشته تقریبا روزانه برنامه های سیمای آزادی را نگاه می
کنم. بیشتر انگیزه ام از دیدن این برنامه ها، یافتن دوستان قدیمی
ام است که یا در دوران جوانی و یا در زندان با هم بوده ایم. پس
از ساعتهای متوالی تماشای این تلویزیون ظرف چند هفته گذشته، نه
تنها از دوستانم کسی را پیدا نکردم که بسیار متاسف شدم که سازمان
مجاهدین با همه امکاناتی که در اختیار دارد، رسانه ی صوتی و تصویری
خود را به ابزاری برای تبلیغ مسعود و مریم تبدیل کرده است. بیش
از آن، تاسفم از اینروست که بسیاری از دوستانم که سالها در زندان
های جمهوری اسلامی با سخت ترین شرایط و توام با شکنجه سپری کردند
و بسیاری از آنها ناجوانمردانه در قتل عام سال ۱۳۶۷ جان خود را
از دست دادند، امروز اگر این برنامه ها را می دیدند، درباره زندگی
و مرگ خود چه اندیشه و احساسی داشتند.
اینروزها وقتی می گوییم سازمان مجاهدین خلق، یا بقول خودشان شورای
ملی مقاومت، آنچه در ذهن می آید چیزی بیشتر از مسعود و مریم نیست،
یا بهتر بگویم تعلقات مسعود. شهر مجاهدین شهر اشرف است و ریاست
جمهورش مریم. در حقیقت مجاهدین هرچه دارند، از صدقه سر
مسعود است و تعلقات ایشان. اشرف و مریم خود نیز هرچه دارند از
آن مسعود است: اشرف، اشرف است چرا که همسر سابق مسعود بود، و مریم،
مریم شد چرا که همسرکنونی اوست و گرنه چرا صحبت از شوهر سابق
او که از قدیمی ترین اعضای رهبری مجاهدین است، نیست؟ چرا
عکس او را بر درو دیوار شهر اشرف نمی بینید، و یا بنیانگزاران
اولیه سازمان، و یا ده ها وصدها مجاهد قدیم و جدید؟
همسران مسعود از چنان موقعیتی برخوردارند که مسعود در پیام امسال
خود به مناسبت رمضان سال۱۳۸۶ در بخشی از سخن خود چنین می گوید:
" می گوئید، مگرخودت همه ما را نشان دار اشرف و اشرف نشان نکردی؟
بلکه کردم، خوب کردم، بازهم خواهم کرد، بیشتر و بیشتر."
تصور کنید مثلا در دیداری که آقای خمینی با دیدارکنندگان خود در
حسینیه جماران داشت، می گفت خوب کردم همه شما ار نشان دار بتول
و یا بتول نشان کردم، بازهم خواهم کرد، بیشتر و بیشتر. از آنجا
مثال آقای خمینی را آوردم که مسعود خودش را در حقیقت در جایگاه
او می گذارد و همه تلاش اش اینست که در مقام رهبر، ولی مطلقه فقیه
و پیشوا عمل کند. تازه او کارهایی را می کند که آقای خمینی هم
از کردن آنها اگرعاجز نبود، شرمنده بود. مثلا اگر قرار بود آقای
خمینی مثل ایشان عمل کند، اسم تهران را می گذاشت بتول، یا به پاسداران
و فرماندارن ارتش جمهوری اسلامی نشان بتول می داد. عکس بتول را
در تمام شهرها و حسینیه ها بر درو دیوار آویزان می کرد و بتول
را رئیس جمهورمادام العمر نظام جمهوری اسلامی ایران می کرد.
وقتی شنیدم ترکمان باشی (صفر مراد نیازوف) رهبر ترکمنستان، سال
۲۰۰۳ را به نام مادرش سال قربان سلطان نام نهاد، و یا ماه آوریل
را برای همیشه ماه قربان سلطان نامید و یا نام مجله زنان در ترکمنستان
را قربان سلطان
گذاشت، به یاد رجوی افتادم که نام تکه زمینی را که حکمران آن است
به نام همسر اولش اشرف گذاشت و همسر دومش را رئیس جمهور همان
تکه زمین کرد. احتمالا اگر آرزوی دیرین او در دستیابی به قدرت
در سراسر کشور ایران روزی برآورده شود، بعید نیست که اسم کشور
ایران را به کشور اشرف تغییر دهد و اگر مریم هنوز همسر ایشان
باشد، رئیس جمهور دائم العمر کشور مریم خواهد بود. مردم
ایران هم افتخار خواهند داشت که نشان اشرف بگیرند و اشرف نشان
شوند.
خواهران و برادران مجاهد در اردوگاه اشرف این روزها سخت مشغول
رقص و آواز و تهیه لباس های رقص و دکوراسیون صحنه های نمایش پیروزمندانه
انتخاب مریم خانم به ریاست جمهوری هستند.
جالب این است که حتی در جمهوری ضد دمکراتیک اسلامی ایران، رفسنجانی
هم نتوانست دوره ریاست خود را به بیش از ۲ دوره ی ۴ ساله، یعنی
۸ سال، تمدید نماید. اما مریم خانم به همت رهبر و ولی فقیه و مجاهد
نستوه برادر مسعود همچنان پس از ۱۴ سال رئیس جمهور جمهوری اسلامی
مجاهدین خلق است. تازه ایشان نه با رای برادران و خواهران مجاهد
ساکن اشرف که با رای شعور کل که بسیار برتر از رای تک تک برادران
و خواهران مجاهد است در این مقام ابقا شده است و احتمالا تا انتخاب
همسر بعدی مسعود که بلافاصله پس از همسری به بالاترین مقامات
سازمانی و کشوری برگزیده خواهد شد، در همین مقام قرار است باقی
بماند.
اگر رضا پهلوی ادعای پادشاهی می کند حداقل از تخم و ترکه محمدرضا
شاه پهلوی است. اگر آقای بنی صدر ادعای ریاست جمهوری کند، حداقل
در دوره ای از تاریخ این کشور با بیش از ۱۱ میلیون رای به عنوان
رئیس جمهوری انتخاب شده بود. اگر مرحوم بختیار ادعای نخست وزیری
داشت بهرحال برگزیده شاه و موردتایید مجلس شورای ملی زمان خود
بود. حتی وقتی رهبران کنونی جمهوری اسلامی ایران در مقام ریاست
جمهوری، ریاست مجلس و ... ظاهر می شوند، حداقل در یک مملکتی
انتخاباتی برگزار شده و حالا هر چقدر قلابی، غیرعادلانه، غیرمنصفانه،
انحصارطلبانه و بشدت تبعیض گرایانه، ولی بهرحال عده ای کاندید
شده اند و بهرحال یکی از صندوق رای بیرون آمده است. نمی فهمم
این ادعای احمقانه ریاست جمهوری منتخب شورای ملی مقاومت خانم رجوی
چه معنایی دارد و تا کی قرار است ادامه داشته باشد. ایشان از اوت
۱۹۹۳ رئیس جمهور برگزیده هستند.
در هیمن مقطع ما در جمهوری ضددمکراتیک اسلامی ایران شاهد حداقل
۳ رئیس جمهوری، رفسنجانی، خاتمی و احمدی نژاد بوده ایم. ولی در
نظام دمکراتیک مجاهدین انگار تا زمانی که رئیس جمهور همسر رهبر
باقی بماند، رئیس جمهوری او قطعی است. در حقیقت انتخاب رئیس
جمهور در گرو برگزیدن همسر جدید از طرف رهبر است. باز به یاد
ترکمان باشی افتادم که اگر زنده بود چه بسا این بار همسر، خاله
و یا عمه اش را شاید رئیس جمهوری ترکمنستان می کرد. برایم واقعا
پرسش انگیز است که کدامیک از دیگری یاد گرفته اند، رجوی از ترکمان
باشی یا ترکمان باشی از رجوی، و شاید هم هر دو از یک جنس اند و
به طبیعت و غریزه خودشان رفتار کرده اند.
دو سه هفته است که هر روز بخش قابل توجهی از برنامه های تلویزین
آزادی به پخش رقص های دسته جمعی مردان و پسران مجاهد به مناسبت
چندمین سالگرد برگزیدن خانم مریم عضدانلو – ببخشید، رجوی – به
مقام ریاست جمهوری می گذرد.
مردان میانسال و گاه کمی پیر شده، هم دوره های خودما و یا حتی
مسن ترها، به هزار آهنگ باید برقصند و عکس مریم را به هزار شکل
و شمایل برسرهایشان گرفته و به نمایش می گذارند. اینها همان مردانی
هستند که زمانی که صدام مجاهد نستوه زنده و در قدرت بود، در شهر
اشرف سوار بر تانک و مسلسل بدست در مقابل مریم و مسعود و تمثال
صدام رژه می رفتند و حالا در مقابل تمثال مریم و مسعود و در مقابل
نمایندگان ایاد علاوی و شیوخ سنی عراقی شادمانه می رقصند،
اگر می گویم مردان، فکر نکنید که با نگاه مردسالارانه زنان را
ندیده ام. در هیچ کدام از رقص ها زنان را نمی بینید. به نظر می
رسد که خواهران مجاهد درست با همان معیارهای حکومت جمهوری اسلامی،
البته اینبار در شهر اشرف، حق ندارند در مقابل چشم نامحرم برقصند.
در سیمای آزادی مجاهدین هم مثلا همان سیمای جمهوری اسلامی هنوز
زنان باید با حفظ حجاب کامل اسلامی بدون آرایش باید ظاهر شوند.
حداکثر زنان می توانند همانند سیمای جمهوری اسلامی در گروه های
کر آواز بخوانند و یا در گروه ارکستر بنوازند. تفاوتشان با خوانندگان
و نوازندگان زن در جمهوری اسلامی این است که در حاشیه لباس هایشان
عکس های مریم آذین بخش است و همه شان مریم نشان هستند.
نه در دوران شاه، نه در دوران جمهوری اسلامی ایران، نه در کره
شمالی و نه حتی در عراق دوران صدام هم اینهمه عکس رهبران حکومتی
را بر سر و سینه و شانه نظامیان، پلیس، و نیروهای امنیتی و مردم
هرگز ندیده اید که در اردوگاه اشرف بر سروشانه و دست و حاشیه
ی لباس و طبل و درخت و دکوراسیون آویزان است.
در اردوگاه سه هزارنفری اشرف به جرات می توان گفت که صدها هزار
عکس با روسری ها و لباس های رنگارنگ از مریم به درودیوار و سینه
و شانه و دست مجاهدین است. حداقل سیمای آزادی مجاهدین چنین نشان
می دهد.
فقط در نمایش های رقص و آواز نیست که خانم مریم رجوی بر صفحه سیمای
آزادی است، اخبار سیمای آزادی اخبار مسعود و مریم است. (خانم
مریم رجوی هم همانگونه که آقای احمدی نژاد با رهبران دول در دیگر
کشورها دست نمی دهد، در دیدارهای خود با مردان دست نمی دهد. با
گرفتن دسته گلی در هر دو دست در تمام دیدارها از دست دادن با
مردان خودداری می کنند. البته نوبت به زنان که می رسد، روبوسی
را فراموش نمی کنند.
شدت تنفر از رژیم جمهوری اسلامی ایران در کشتار مخالفین بویژه
در دهه اول پس از انقلاب و بویژه کشتار وحشیانه زندانیان سیاسی
در سال ۱۳۶۷ متاسفانه باعث شده است که بخش قابل توجهی از نیروهای
مخالف نظام اسلامی به خود اجازه نمی دهند که رفتارهای مسخره و
بشدت عقب مانده رهبری سازمان مجاهدین را به نقد بکشند. این وحشت
بیشتر به این دلیل است که رهبری سازمان مجاهدین هرگونه نقد و مخالفتی
را با سیاست های خود به محافل اطلاعاتی و امنیتی رژیم نسبت می
دهد.
رهبری سازمان مجاهدین با مظلوم نمایی و گروگان گرفتن احساسات بازماندگان
جنایت های رژیم اسلامی موفق شده است که بخش قابل توجهی از اعضای
این سازمان را همچنان در حاشیه حمایتی خود نگاه دارد. متاسفانه
توده هوادار سازمان توجهی نمی کند که سازمانی که در قدرت نیست
یک چنین خیمه شب بازی های ارتجاعی و ضد دمکراتیکی را راه انداخته
است، زمانی که در کسوت قدرت حکومتی درآید چه خواهد کرد.
رهبری سازمان مجاهدین بیشتر از دو دهه است که در نقش مزدور برای
دول خارجی بویژه در دوران حیات حکومت صدام در ارائه اطلاعات نظامی،
امنیتی، و همچنین شرکت در سرکوب مردم منطقه در کنار سازمان های
اطلاعاتی و امنیتی رژیم صدام ایفای نقش کرده است. و هم اکنون
نیز در کنار ارتجاعی ترین محافل سیاسی منطقه در خدمت دستگاه های
اطلاعاتی و امنیتی بیگانه تمام تلاش خود را در جهت اجرای پروژه
هایی قرار داده است که بیشترین آسیب آن به مردم کشور ما و نیروهای
واقعا دمکرات و طرفدار حقوق بشر در داخل و خارج ایران وارد خواهد
آمد.
حسن داعی الاسلام، از اعضای این سازمان، هرگونه حرکت صلح
طلبانه و مخالفت ایرانیان با جنگ را به دستگاه های اطلاعاتی و
لابی جمهوری اسلامی نسبت می دهد و تمام تلاش خود را در کنار دیگر
نیروهای طرفدار جنگ به کار گرفته تا طرفداران صلح را خانه نشین
نماید و مریم رجوی در شورای اروپا التماس می کند که شدت تحریم
های اقتصادی هرچه بیشتر و بیشتر شده و کشورهای غربی از هیچ فشاری
بر مردم ایران فروگذار نکنند.
مریم رجوی بخوبی می داند که تحریم های اقتصادی خواست ایشان برعلیه
جمهوری اسلامی همان شرایطی را برای مردم ایران ببار خواهد آورد
که خود شاهد آن بوده است که در دوران صدام برای مردم عراق به ارمغان
آورد، یعنی محرومیت میلیونها مردم عراق از نیازهای روزانه و بجای
گذاشتن چند صدهزار قربانی. ایشان که خود در آن دوران به اتفاق
همسرشان جناب مسعود رجوی جزو سوگلی های صدام بودند و در عراق سکونت
داشتند، خوب می دانند که تحریم های اقتصادی، صدام و دارودسته
اش و سوگلی ها و نوچه های صدام از جمله رهبری سازمان مجاهدین
را قربانی نکرد و چه بسا بخشی از آنها در هیات ناجی ملی محبوب
مردم هم شدند.
تحریم های اقتصادی خواست ایشان بر احمدی نژاد و خامنه ای و ...
هم تاثیر چندانی نخواهد داشت، بهای آن را مردم ایران باید بپردازند.
البته خانم رجوی کمترین صدمه ای از بابت چنین تحریم هایی متحمل
نخواهند شد.
سیمای آزادی مجاهدین واقعا آئینه تمام نمای چهره واقعی این سازمان
است. سیمای آزادی تصویریست از عدم درک سازمان مجاهدین از دمکراسی،
حقوق بشر، جایگاه زن، نقش رهبری، دیالوگ خشونت و انتقام و عدم
تعلق خاطر به منافع ملی و ارزش های ایرانی. اگر برای لحظه ای
بتوان احساس منفی خود را نسبت به حکومت اسلامی به کناری نهاد،
و به آنچه مجاهدین در این سالها انجام داده و می دهند توجه کنیم،
آنوقت می توان عمق فاجعه، عقب ماندگی و ارتجاع و فریب و پوپولیسم
را در چهره رهبری مجاهدین مشاهده کرد.
با احترام،
رضا فانی یزدی
۲۰۰۷/۱۱/۰۳
