بسم الحق

ساعت ۱۰ شب است. باز مثل شب های ديگر صدای الله اکبر از دور و نزديک به گوش ميرسد و گاه در ميان اين صداها شعارهايی همانند مرگ بر ديکتاتور هم شنيده ميشود. فرياد الله اکبر از سالها پيش، از انقلاب سال ۵۷ مد شده بود و در مواقعی که مردم موفقيتی در مبارزه با استبداد بدست می آوردند، اين فرياد را سر ميدادند.
اين نداها ادامه داشت تا رسيد به ماههای پيش از انقلاب و اوج آن هم زمانی بود که دولت ارتشبد ازهاری روی کار آمد و حکومت نظامی برقرار شد. شبها مردم بر سر بامها ميرفتند(هنوز اينهمه برج در تهران نبود) و فرياد الله اکبر سر ميدادند. ازهاری آمده بود تا با سرکوب مردم، نظام شاهی را تثبيت نمايد ولی غافل از اين نکته که چينی نازک عمر نظام با اولين راهپيمايی به رهبری جوانان و دانشجويان پس از عيد فطر و حرکت مردم به سوی حسينيه ارشاد و پيچ شمران و ميدان ۲۴ اسفند ( انقلاب فعلی) ترک بزرگی برداشته بود، ترکی که با چسب و بند نيز قابل ترميم نبود. شاه نميخواست اين حقيقت را باور کند و ميپنداشت ارتشبد ازهاری با بسيج ارتش و گارد سلطنتی و ساواک و لباس شخصی های چماق به دست، قادر به جلوگيری از تجمعات و فريادهای تغييرطلبانه ای که در راهپيمايی های روزانه و الله اکبرهای شبانه تجلی می يافت خواهد شد.
ازهاری روزی در مجلس شورا در جواب يکی از نمايندگان گفته بود اين صدای الله اکبرها ، نوار است که شبها از مساجد و نقاط ديگر پخش ميکنند. مردم نيز در جواب او ميگفتند: ازهاری بيچاره، بازم بگو نواره!
الله اکبرهای شبانه شعار انقلاب ضد سلطنتی مردم شده بود تا آنجا که رعشه بر بدن قدرت به دستان حاکم می افکند و خواب شبانه را از چشمان آنها می ربود.
پس از پيروزی انقلاب در موارديکه حکومت ميخواست پشتيبانی مردم را از خود در به انجام رسيدن کاری که برای خود پيروزی ميدانست اعلام کند، دستور ميداد مردم ساعتی معين بر سر بامها بروند و ندای الله اکبر سر دهند؛ از جمله سالگردهای فتح خرمشهر و ۲۲ بهمن. حکومت اين کار را يک عمل خداپسندانه ، مقدس، انسانی و اسلامی تلقی ميکرد و هميشه مشوق آن بود. اما پس از گذشت 3۰ سال و ماجراهای مربوط به انتخابات دهم رياست جمهوری، مردم در اعتراض به اين نتايج به خيابانها ريختند و در کمال آرامش با راهپيمايی مسالمت آميز خواست خود را که ابطال انتخابات و برگزاری انتخاباتی آزاد و تحت نظارت سازمان های بين المللی و حقوق بشری بود اعلام کردند اما حکومت با اين کار متمدنانه با شدت و در کمال بی رحمی برخورد کرد و عده زيادی را شهيد، مجروح و دستگير نمود؛ همان روشی که تمام استبداديان در برابر اعتراضات مردمی انجام ميدهند.
مردم که با چنين خشونتی مواجه شدند بار ديگر چون ماههای پيش از انقلاب ۵۷ به پشت بامها پناه بردند و ندای الله اکبر سر دادند، اما ديگر اين الله اکبر از ديد حاکمان که با نام اسلام حکومت ميکنند، خداپسندانه، مقدس، انسانی و اسلامی نيست چون آنها هستند که برای کلمات ارزش گذاری ميکنند. اگر بردن نام خدا به نفع آنها باشد مقدس است، اما اگر در اعتراض به اعمال آنها گفته شود نامقدس!
چنين شد که حاکميت حتی الله اکبر گفتن مردم بر سر بامها را تاب نياورد و به خانه ها و هر محلی که از آنجا صدای الله اکبر برميخواست يورش برد. درب و پنجره ها را شکست و حتی به ماشين های پارک شده در پارکينگ ساختمان ها هم رحم نکرد و آنها را به آتش کشيد. خانه های مردمی که صدای الله اکبر از آنها برميخواست را علامت گذاری کرد تا به جان صاحبان آن بيافتد. اينها همه در حالی است که مردم آگاه و متمدن ايران اهل خشونت نيستند و به اين عمل تا آنجا که جنبه ی دفاع از خود نداشته باشد دست نميزنند. يکی از راههای اعتراض مدنی که مردم انتخاب کرده اند فرياد الله اکبر شبهاست. حاکمان معنی و مفهوم اين شعار را به خوبی درک ميکنند و به همين دليل است که وحشت خود را از اين فريادها با حمله به منازل مردم ابراز ميدارند.
حال که نظر شورای نگهبانِ انتصابی ولی فقيه اعلام شد، حتما فرياد الله اکبر مردم در اعلام عدم پذيرش اين حکم که به بازی گرفتن رای آنها و انتخابشان است، شب به شب رساتر و پردامنه تر خواهد شد. مسلما اين صدا نه تنها در گوشه و کنار شهر تهران که در همه جای شهر و روستاهای سراسر ميهن عزيزمان طنين انداز خواهد شد
الله اکبر، الله اکبر، الله اکبر
تيرماه ۸۸